Papier, karton als (ver)beeldend element en drager tegelijkertijd.

Lange tijd in een witte vorm gegoten, sinds 2017 in het zwart gestoken.

 

In mijn werk zorgde wit papier zelf, als materiaal, voor een

heel eigen verhaal naast de inhoudelijke betekenis van de

tekening. Het waren kleine witte theaterdecors opgebouwd uit

papier en soms wat potlood en witte acryl. Een wit decor

waarbij door de ruimtelijkheid ook de schaduwen meespeelden.

Al naar gelang de stand van het licht kregen de tekeningen een

ander uiterlijk.

 

Subtiel met fijne pen en inkt getekende “acteurs”, die van

origine  als een onderdeel kwamen uit gravures van rond

1500-1700, gecombineerd met een soms dramatische, vaak

poetische, ruimtelijke wereld van wit papier en de schaduwen

die waren onstaan door het ruimtelijke effect. Wit overheerste,

openheid overheerste dus? En die schaduwen dan? De keerzijde?

 

Die schaduwereld is tot leven gekomen in 2017. 

 

Een zwarte serie is begonnen.

Inlijsten is nog minder vanzelfsprekend nu. Het zijn kleine donkere

wandsculptuurtjes geworden voor aan de muur.