Papier en karton als drager en (ver)beeldend element tegelijkertijd. Lange tijd in een witte vorm gegoten waardoor de serie "Vrouw schenkt wit" ontstond, sinds 2017 echter in het zwart gestoken. Een nieuwe, duistere serie is aan het groeien.

In mijn witte werkperiode zorgde wit papier zelf, als materiaal, voor een heel eigen verhaal naast de inhoudelijke betekenis van de tekening. Het waren ingelijste kleine witte theaterdecors opgebouwd met papier en dun karton en om de constructie overeind te houden gebruikmakend van nietjes of wat witte acrylverf. Af en toe ook subtiel bewerkt met potlood hier en daar. Een wit decor waarbij door de ontstane ruimtelijkheid ook de schaduwen meespeelden. Al naar gelang de stand van de belichting van het werk kregen de tekeningen een ander uiterlijk.

Subtiel met fijne pen en inkt getekende "acteurs", die als onderdeel van van origine kwamen uit gravures van rond 1500-1700, gecombineerd met een soms dramatische, vaak poëtische, ruimtelijke wereld van wit papier en de schaduwen die waren ontstaan door het ruimtelijke effect. De titels kwamen uit een breed spectrum van muziek uit de jaren 60-70. Teksten die de open blik van toen weerspiegelt. Wit overheerste in deze serie. Openheid overheerste? En die schaduwen dan? De keerzijde?

Die schaduwwereld is tot leven gekomen in 2017.

Een zwarte serie is begonnen. Inlijsten is er niet meer bij. Het zijn kleine zwarte wandsculpturen geworden zonder vooraf vastgelegde vorm aangezien het niet meer ingelijst moet kunnen worden. De getekende "acteurs" zijn gebleven, de titels komen uit de onderwereld. Zwart op zwart, het duister omarmd de inhoud. Wat gebeurd er als de schaduw zelf schaduwen werpt?